-
„Co dalej?” Rymkiewicz w Teatrze Klasyki Polskiej
Będzie zawiedziony, kto spodziewa się tego Rymkiewicza od „Wieszania”, tzw. smoleńskiego, którym straszy się postępowych przedszkolaków
-
Dziwny przypadek Beniamina M. Bukowskiego
Umie skreślać, wyciągać esencję, panuje nad rytmami i niedopowiedzeniami. Do tego nie moralizuje, nie oskarża nikogo
-
„Pastorałka”, czyli co straciliśmy
Czy mamy jeszcze możliwości dotarcia do sacrum, na scenie, w odczarowanym świecie?
-
„Helena”, czyli prostota jest najtrudniejsza
Umieć zrezygnować z kupczenia cudzym cierpieniem, z emocjonalnego szantażowania widzów
-
Poza aplauzem: ankieta „Teatru dla Wszystkich”
Zauważam dziwną prawidłowość: odwrotnie proporcjonalna zależność szumu medialnego do jakości spektaklu
-
„A teraz pogodni zasiądźmy do wspólnego stołu…”
Twórcy „Zamachu na Narodowy Stary Teatr” zdają się podważać wiarę w sprawdzalność czegokolwiek
-
Miciński, Klata, Clinton, Rymkiewicz
Gdzie, jeśli nie w Narodowym, mamy rozmawiać królu Stasiu, carycy Katarzynie, ruskich rubelkach – o Polakach?
-
Narkotyk Klaty jak trawka Clintona
Narkotyk patriotyzmu… Owszem, dla niektórych niebezpieczny. To się pali, ale się tym nie zaciąga
-
Co zapomniałem
Jak to jest, gdy prawie nie dajesz rady chodzić, gdy nie pamiętasz, nie trafiasz tyłkiem w krzesło?
-
Czechow bojkotowany poprzez wystawianie
Salomonowa mądrość postdramatyzmu, można na afiszu użyć Czechowa przyciągającego publikę, a powiedzieć swoje
-
O niewidzialnym polskim teatrze poza Polską
Odpowiedzialność za kulturę polską tworzoną za granicą – powinien to być istotny temat dla MKiDN-u
-
Świat miejscem nieprawdy – festiwal Dialog
Kocur zaproponował całkowitą zmianę planszy na której gramy, a raczej, całkowite jej unieważnienie
-
Co jest wspólne
Dzieło, które się wymyka. Nie opowiada fabuły, nie zabiera głosu w żadnej sprawie. Dobre obrazy nie mają tytułów
-
Trauma forever
Polski teatr od dekad zajmuje się głównie wykrywaniem i rozpoznawaniem traum, jest empatyczny do bólu i na tysiąc procent
-
„Rękopis znaleziony w Saragossie” dla opornych
Ludzie teatru ze starymi i trudnymi tekstami mają luz. Przecież nikt się nie połapie, nie przyjdzie do teatru z książką, nie będzie zadawał niestosownych pytań
-
Swinarski biograficznie
1964, Berlin Zachodni, Tempelhof. Przystojny, wysoki mężczyzna wysiada z samolotu, w obu rękach trzyma przenośne klatki z kotami
-
Mętlik i popkorn
Opisani w „Rodzinie patologicznej” wciąż pracują w teatrach. Słusznie czy niesłusznie? A kto ma wystawiać świadectwa moralności i certyfikaty etycznie przygotowanego spektaklu?
-
Realiści i żądanie niemożliwego
Teatr polityczny choruje na to samo, co polityka: można głosić dowolne bzdety, bo nikt nie powie „sprawdzam!”
-
Stary Hamlet, młody Hamlet
Młodzi to po prostu starzy, którzy jeszcze się nie zestarzeli, jeszcze nie rozumieją, jak działa świat
-
Pozostaję narzędziem, nie partnerem dialogu
Trzy największe modele AI zapytałem: „czy zabierzecie nam pracę”?
-
Piękno, afery i fake newsy
Czy Jan Englert jako dyrektor Teatru Narodowego dopracował się własnego charakteru pisma?
-
Biedny Wyspiański
„Wesele” Mai Kleczewskiej jest podręcznikowym wręcz przykładem tłumaczenia ciemnemu ludkowi – i sobie samemu „jak jest”
-
Planeta Mądzik
Tworzył, nie powołując nigdy jakiejś potężnej, formalnej instytucji, przeróżne konstrukcje, konstelacje, orbity – nie tylko w scenografii
-
Zombie, wszędzie zombie
Oto telewizyjny teatr krytyczny koncesjonowany, odczłowieczający za publiczne pieniądze pokaźną część społeczeństwa
-
Moja Ukraina 2025
Polska znudziła się tematem, rosną nastroje antyukraińskie. Walka dobra ze złem, sprawiedliwa wojna – tak, ale coraz bardziej widoczne są półcienie
-
Felieton nr 44
Już niedługo „Teatr” – tak jak pozostałe publikatory branżowe – będzie pisał mniej więcej o tym samym, to samo i tak samo
-
Czechowicz odzyskany
Nie mieliśmy ani w filmie, ani w teatrze wyrazistego Czechowicza. Teatr im. Osterwy właśnie dokonał w tej kwestii znaczącej zmiany.
-
Teatr w okładce
Książki o Dejmku, Grotowskim, Warmińskim to jedynie punkt wyjścia do szerszej opowieści
-
Kilka nowych widoków
Granicę tego, co możliwe do pokazania i do zobaczenia przesuwa rozwój technologii. Następne słowo w kwestii widowisk należy do dronów, rzecz jasna
-
Litera nienapisanego prawa
Po co teatr sięga po opowieść nieprzystawalną do polskiego doświadczenia, w kraju, gdzie bomby nie wybuchają?
-
Czarna maska burżuja
Elitarna operowa publiczność masochistycznie uwielbia oglądać, jak biją ją po twarzy, a najlepiej uśmiercają
-
Powrotów nie będzie?
Deklaracje składane na współKongresie przez MKiDN oraz „stronę społeczną” mają duży potencjał, by się szybko i źle zestarzeć
-
PRASKIE SYNY i „Teatr, który się bardziej wtrąca”
PRASKIE SYNY zaproponowały, aby warszawski Teatr Powszechny stworzył ofertę nie tylko dla widzów-wyborców Konfederacji, ale i dla tych o poglądach antysystemowych
-
Faust wyjaśniony
Szczęście w nieszczęściu, że z tego bełkotu niewiele się, poza ideologią, wyłania. Coraz częściej tego rodzaju uproszczenia są przez młodych odrzucane en bloc
-
Suche oczy
Nie dać się złapać w emotywną pułapkę zastawioną przez Mateusza Pakułę, nie uwierzyć w iluzję sprawczości
-
Orwell i mięsożercy
Klata przyjechał do Katowic ze wszystkimi swoimi zabawkami. Użyte do jednozdaniowej i bałamutnej interpretacji zmieniły ironistę w aktywistę
-
Ugębianie Gombrowicza
Gombrowicz jako prosty demaskator Kościoła międzypolskiego, narzędzie do rozbijania czerepu rubasznego?
-
Fotel
Oto dyrektorska nauka: gospodarstwo teatr należy doglądać we wszystkich zakamarkach, także w ciemnych kątach, gdzie czają się krytycy
-
Sztuka dopieszczona
W „Dowodzie…”Jan Englert jako Gombrowicz kabotyństwo pisarza wzniósł na wyższe piętro
-
Stanisław Herakliusz Lubomirski i pytanie o Arkadię
W polskim kanonie literackim nie wskazujemy wciąż postaci na miarę Szekspira, Moliera czy Calderona
-
Wiersze nasze
Najnowszy spektakl Krzysztofa Warlikowskiego „Domena polska” to zapowiedź nowego nurtu w twórczości Mistrza, w sytuacji mnożących się w ostatnich latach zarzutów o eskapizm
-
Evergreen w Teatrze Komedia
Cieplak chwilowo odpoczywa od Słowackich, Szekspirów i – ostatnio w Teatrze Narodowym – Beckettów
-
Sygnalistka w Nowym Teatrze
Pozycja Warlikowskiego jest więc od dawna ustalona. Nie ma się z kim spierać i ścigać, z sąsiedniego szczytu sygnały czasem daje tylko Krystian Lupa
-
Coetzee, Costello – fikcja i nadzieja
Warlikowski życzeniowo twierdzi, że należy dokonać podmiany: fikcję zaproponowaną przez pisarza i reżysera uczynić życiem, a życie – fikcją
-
Rafał Węgrzyniak
Bywał brutalny oraz niesprawiedliwy – i miewał sporo racji. Otwartym tekstem pisał o tym, o czym inni po cichu rozmawiali po kątach
-
Fakty i trauma
To pozór rzeczowej argumentacji, wzmocnionej argumentem osobistego świadectwa. Nie mylmy jednak realności z grą w realność
-
Nikt, o sobie
Nawet czyniąc wstydliwe, autokompromitujące wyznania – ciągle pracuje na rzecz konstrukcji tej lepszej, heroicznej wersji samego siebie
-
Po przemocy
Kiedy nie możemy natychmiast, w ciągu jednego sezonu, naprawić świata – zaczynają się stare sprawki, mobbing, szczucie na siebie podwładnych, poszukiwanie kozłów ofiarnych
-
… i nie wracaj więcej
Skrzywankowi kiepsko wychodzą i teatr dokumentalny, i kreowanie się na poważnego gracza, filozofa egzystencjalistę oraz społecznego analityka
-
Transparentni
Czy kamera i transmisja wideo to już zestaw obowiązkowy, bez którego nie da się uruchomić spektaklu?
-
Oszukani oszuści
Choć usiłuje być zaangażowany w bieżące tematy i dawać nadzieję, Lupa pozwala sobie na odsłaniające całą rozpacz, sarkastyczne uwagi
-
Bez podsumowania
Niesławnej pamięci roku 2022 nijak podsumować się nie da – nie przyniósł ani arcydzieła, które pogodziłoby wszystkich, ani żadnego olśniewającego debiutu
-
List otwarty do Igi Dzieciuchowicz
Uruchomiła Pani niezwykle skuteczny, sprawdzony wielokrotnie w kampaniach otagowanych jako #metoo mechanizm medialnego linczu
-
Polski teatr terapii zbiorowych
Poprzez traumatyczną historię rodziców i dziadków wyjaśniamy historię Polski; i w drugą stronę – historię możemy określić jako traumatyczną, skoro wykryjemy traumę w rodzinie i opowiemy o niej światu
-
„Vatzlav” w Teatrze Klasyki Polskiej
Czy dziś w teatrze za pomocą dramatu można rozmawiać z widownią, nie traktując jej jak głupiego Jasia, którego należy oświecać i pouczać?
-
Lubelskiemu Teatrowi Staremu do sztambucha
Rodakiewicz wznosi teatr, zapożyczając się, na działce którą przynosi w posagu jego niedawno poślubiona nieletnia ukochana, Marianna Drewnowska, córka wspólnika w interesach
-
Nieszczęsny Niemcewicz. Powroty
Czy z etosu, z odpowiedzialności wobec własnych klasyków powinno się tworzyć teatr? Ale czas nie jest po temu. Już od dawna nie jest
-
„Sp… do metra śpiewać arie”, czyli pewien pogląd
Czy – jak chce Stanowski – artysta, który nie umie wyżywić się ze sprzedaży swoich dzieł, jest z definicji nieudacznikiem i grafomanem?
-
Dajcie mi jego głowę!
Reżyserskie nadużycia niepokoją mnie tra samo jak publiczne objawy paniki moralnej, atmosfera nagonki
-
Zabić Eddy’ego
Aby żyć dalej należy zmienić nazwisko, orientację, wskoczyć w dobrze zaprojektowane ciuszki, mieć kochanków i sączyć winko z przyjaciółmi?
-
Teatr im. Osterwy i sowietologia stosowana
„Zespół” to wielość opinii, stronnictwa, grupy interesów – oraz milczenie nie zgadzających się z opiniami grupy krzyczącej i „walczącej o dyrekcję”
-
Teatr to przeżytek?
Skoro za to płacimy, to teatralne womitowanie JEST piękne, tyle że jest to piękno na miarę naszych czasów
-
Co jest w Polsce do zademonstrowania
Spod parasola niezbyt zamożnej, ale jednak względnie stabilnej sfery publicznej teatr krytyczny krzyczy o tych, którym przyszło moknąć na deszczu
-
Wehikuł z piosenkami
W trakcie tego przedstawienia dochodzi do jakiegoś przedziwnego unieważnienia przeszłości i na powrót nadania jej znaczenia
-
Miłość i teatr, czyli okienko w okienku
Lubię teatr Joanny, przyznajmy to od razu, za to że robi go dla ludzi i po to, by rozmawiać z ludźmi o wyraziście postawionych tematach
-
Hypnoza
Rozkoszny hochsztapler, recytujący z uniesionymi rękami przeróżne wspaniałe, pseudo-mistyczne głupoty czasem milknie, a wtedy…
-
Świadomość Terpsychory
„Tańczyliśmy, nieustannie kwestionując” mogliby powtórzyć za Janem Ritsemą właściwie wszyscy autorzy antologii Jadwigi Majewskiej
-
Mapa teatru publicznego: Lublin (2014)
Wciąż możliwy jest teatr środka, unikający płytkiej ekstremy neoawangardy, jak i nudy tradycjonalizmu
-
Krótki kurs prekariatu na 2 pokoje, łazienkę i oparcie od kanapy
Ci artyści chcą raczej realizować własne, a nie cudze marzenia… Prekariusze, niewolnicy śmieciówek, czasem mają wybór
-
Martwi, cyniczni, zniewoleni
To spektakl stworzony w imieniu tych, którzy głosu nie zabierają, emerytów i dresiarzy, ofiar rynku i modernizacji wykluczonych z dyskursu
-
Noc, miasto w poszukiwaniu tożsamości
Najwyższy czas, aby zadać sobie, nam, Lublinowi pytania: „Jaka jest nasza kultura lokalna? Nasza swoistość?”
-
Lublin, czas i płeć w teatrze, akcelerator z czkawką
Czy dobiegł wreszcie końca schulzowski trzynasty miesiąc w którym przycupnął i zimuje od tylu wielu lat osterwiczny zespół?
-
Fenomen Ann Van der Broek
Van der Broek pewnie i stanowczo trzyma swoich widzów w żelaznym uścisku od samego początku aż do finalnych oklasków
-
Chopin taneczny niekanoniczny
Polski taniec jest dziś sztuką otwartą na przestrzał, zarówno jeśli chodzi o ludzi zapraszanych do współtworzenia spektakli, jak i w sensie estetycznym
-
Nowy cyrk, czyli kontrabanda Kopciuszka
Nowy Cyrk jest w tej chwili w Polsce jedną z najbardziej demokratycznych, otwartych i progresywnych dziedzin sztuki
-
Czarny moralitet
O duszę Polaka nie walczy nikt, niebo jest puste, a historię narodów pisze sam Szatan
-
Pożegnanie z esejem
„Powiedziałbym, gdyby powiedzieć się godziło, dowiedziałbyś się gdyby Tobie było wolno…”
-
„Kamienie w kieszeniach”, czyli aktor odzyskany
Okazało się, że istnieje w Lublinie młoda (nie z racji wieku, chodzi tu o staż) publiczność teatralna, widownia nieprzebrana w studniówkowy garniturek
-
Lubelskie teatralne bezrybie AD 2006
Gdyby nie nadzwyczajny urodzaj na festiwale teatralne, teatr na przyzwoitym poziomie byłby w Lublinie nadzwyczaj rzadkim zjawiskiem
-
I czegóż chcieć od tego Wani?
Bezlitośnie atakowali widownię skomasowanym, morderczym humorem, podstępnym udawaniem nieporadności – aby zupełnie bezbronnej, nie oczekującej i nie żądającej niczego więcej – zadać cios prosto w serce
-
Theatrograf 2005
Przeglądy takie jak Theatrograf pokazują inną, raczej niewesołą prawdę. Z pozycji jednego z centrów kultury alternatywnej spadł on na pozycję prowincji
-
Ironiczny apel ku czci
Jak wyrazić to, co niewyrażalne, opowiedzieć koszmar, którego nikt nie jest w stanie objąć wyobraźnią, za pomocą języka sztuki?
-
„Hamlet” Krzysztofa Babickiego
Czy misja teatru z pełnym szacunkiem dla autora musi oznaczać rozpaczliwe ukrywanie się za jego plecami jak za murem obronnym?
-
Drohobycz – jedyne miejsce na świecie
W listopadzie 2002 roku Drohobycz zaskoczył mnie i olśnił letnim blaskiem
